Ga naar inhoud

API-keys en MCP

Een MCP-client is een AI-assistent die rechtstreeks met Muntar praat. Claude, ChatGPT en andere apps die inloggen via OAuth ondersteunen, koppel je het makkelijkst door in te loggen; dan is een key niet nodig. Een app die alleen een vaste sleutel kan meesturen, zoals Claude Code of een configuratiebestand, heeft een API-key nodig. Die maak je aan onder “Instellingen” en dan “AI-koppelingen”, in het blok “Met een API-key”. Elke key krijgt precies de rechten die je aanvinkt.

Alleen de eigenaar van de werkruimte kan keys aanmaken of intrekken. Een app koppelen via inloggen kan elk lid, met hooguit de rechten die hij zelf heeft.

Een scope is een afgebakend recht. Je vinkt er minstens één aan; vergeet je dat, dan zegt het scherm “Kies minstens één scope.”

Scope Wat de key ermee mag
“Lezen” “Rekeningen, categorieën, transacties en netto vermogen opvragen.”
“Importeren” “Een import voorbereiden en in staging zetten, nog niet boeken.”
“Import bevestigen” “Een staged import definitief boeken, of terugdraaien.”
“Schrijven” “Boekingen vastleggen en corrigeren, een klaargezette import beoordelen of weggooien, en categorieën, regels en rekeningen beheren.”

De teksten hierboven staan zo op het scherm. De indeling volgt wat een aanroep beslist, niet hoe zwaar hij aanvoelt:

  • “Importeren” leest een bankbestand en zet het klaar. Daarmee ligt nog niets vast: elke regel staat daarna open.
  • “Schrijven” beslist. Daaronder vallen het beoordelen van de regels van een klaargezette import, het accepteren of negeren van de rest, het weggooien van zo’n import, het vastleggen van een losse boeking, het corrigeren van een geboekte regel, en het beheren van categorieën, regels en rekeningen. Ook de tools die alleen een voorstel of een wisselkoers wegschrijven horen hier.
  • “Import bevestigen” boekt een klaargezette import definitief, of draait een geboekte import terug.

Die indeling levert één scherpe rand op: een klaargezette import weggooien valt onder “Schrijven”, terwijl een geboekte import terugdraaien onder “Import bevestigen” valt. Dat is geen vergissing. Bij het weggooien zijn de regels van die import nog niet geboekt en verdwijnt alleen een voorbereiding; bij het terugdraaien staan de boekingen in je boeken en komt er voor elke boeking een tegenboeking bij.

Geen enkele tool vraagt zelf om bevestiging; de toestemming geef je in je eigen client. De volledige lijst met tools en hun scope staat bij MCP-tools.

Geef een client niet meer dan hij nodig heeft. Een assistent die alleen vragen beantwoordt, heeft genoeg aan “Lezen”. Een assistent die je imports voorbereidt en indeelt maar nooit zelf mag boeken, krijgt “Lezen”, “Importeren” en “Schrijven” en juist niet “Import bevestigen”.

  1. Vul “Naam” in: de naam van de AI-agent die deze key gaat gebruiken. Die naam zie je later in de lijst terug.
  2. Vink de scopes aan die deze client nodig heeft.
  3. Klik op “Key aanmaken”.

Daarna verschijnt “Nieuwe key aangemaakt” met de key zelf en de waarschuwing: “Kopieer deze key nu. Je ziet ’m hierna nooit meer terug.” Gebruik “Kopiëren”; er verschijnt “Gekopieerd” als het gelukt is. Werkt dat niet, dan zegt het scherm “Kopiëren lukte niet automatisch. Selecteer de key hierboven en kopieer ’m handmatig.” Met “Ik heb ’m bewaard” laat je het blok verdwijnen.

Zolang dat blok er staat, vult Muntar die key ook in de koppelrecepten bovenaan hetzelfde scherm in. Je kunt daar dus een compleet commando kopiëren in plaats van eerst JOUW_API_KEY te vervangen. Dat staat hieronder bij “Een client koppelen”.

Dat is de enige keer dat de key te zien is. Muntar bewaart alleen een onomkeerbare afdruk ervan, plus de eerste twaalf tekens om twee keys in een lijst uit elkaar te houden. Ben je hem kwijt, dan maak je een nieuwe aan en trek je de oude in.

Keys met dezelfde naam horen bij dezelfde agent-identiteit. Dat is handig als je een key vervangt: het spoor in het logboek blijft dan op één naam staan.

Kolom Wat er staat
“Naam” De naam die je bij het aanmaken koos.
“Key” De eerste tekens van de key, ter herkenning.
“Scopes” Wat deze key mag.
“Laatst gebruikt” Wanneer er voor het laatst mee gewerkt is, of “Nog niet gebruikt”.
“Aangemaakt” Datum en tijd van aanmaken.
“Status” “Actief” of “Ingetrokken”.

Achter elke actieve key staat “Intrekken”. Muntar vraagt eerst: “Deze API-key intrekken? Dit kan niet ongedaan gemaakt worden.” Daarna staat de key op “Ingetrokken” en wordt hij bij de eerstvolgende aanroep geweigerd. De rij blijft in de lijst staan, zodat je later kunt zien welke key wanneer bestond.

In het blok “Met een API-key” staat “Koppel je AI-assistent”. Daar staat het adres van de MCP-server en staan drie recepten, elk met een eigen kopieerknop. Je hoeft het adres dus nergens op te zoeken en nergens te gokken.

Blok Waarvoor
“Claude Code (terminal)” Eén commando, plakken en uitvoeren.
“Clients met een JSON-configuratie” Onder andere Claude Desktop, Cursor, Zed en VS Code. Zet dit in het MCP-blok van je configuratiebestand.
“Elke andere MCP-client” Het kale adres plus de header. Meer heeft geen enkele client nodig.

In de recepten staat JOUW_API_KEY op de plek van je key. Maak je op dit scherm een key aan, dan staat die er meteen ingevuld en meldt het blok dat je een compleet commando kunt kopiëren. Klik je de key weg met “Ik heb ’m bewaard”, dan staat er weer JOUW_API_KEY.

Dat invullen gebeurt alleen in je eigen browser, zolang de key op het scherm staat. Muntar bewaart hem niet en kan hem daarna niet meer tonen: herlaad je de pagina, dan staat er weer JOUW_API_KEY.

De server luistert op het pad /mcp en verwacht de key als bearer-token. Elke andere MCP-client vraagt om dezelfde twee gegevens: het adres en een Authorization-header met Bearer plus de key.

Staat er in je AI-client per ongeluk het adres van de app (met /mcp erachter) in plaats van dat van de MCP-server, dan krijgt de client een melding met het juiste adres terug in plaats van een lege “niet gevonden”. Zet dat adres in je client.

Na het koppelen ziet de client alle tools van de server staan. De scopes bepalen welke daarvan hij ook echt mag aanroepen: mist de key de juiste scope, dan weigert de tool met een melding welke scope ontbreekt. De toestemming om een schrijvende tool aan te roepen geef je in je eigen client; Muntar vraagt daar zelf niets extra voor en logt elke schrijvende aanroep, zodat je kunt terugzien wat er gebeurde. Zie Toestemming en het logboek.

Er gelden twee limieten op MCP-verkeer:

  • 120 verzoeken per minuut per agent-identiteit. Meerdere keys met dezelfde naam delen dat budget.
  • 300 verzoeken per minuut per IP-adres. Die telt ook voor verzoeken zonder geldige key.

Wie eroverheen gaat, krijgt een foutmelding die zegt na hoeveel seconden het opnieuw kan. Verder verandert er niets: dezelfde tools, dezelfde scopes.

Weigert een tool een waarde omdat hij de vorm niet kent, dan wordt er niets opgeslagen en komt die weigering in de probleemwachtrij te staan.